از اولین اختراعات بشر در دوران پارینه سنگی اختراع ابزار شکار و بریدن و اختراع چاقو ست . انسان اولیه به سرنیزه ها و چاقوها برای شکار و قطعه قطعه کردن گوشت حیوانات نیاز داشت و بنابر این این وسایل را با سنگ های تراش خورده تهیه و از آن استفاده می کرد. در دوران باستان استفاده از قاشق با شکلی نزدیک به قاشق های امروزی کم کم باب شد. اما طراحی چنگال و استفاده از آن خیلی دیرتر در زندگی مردم راه پیدا کرد.



واعظان اروپایی ابتدا قاشق و چنگال را وسیله ای شرورانه و هدیه ی شیطان می دانستند، اما سرانجام پس از قرن ها به استفاده از آن عادت کردند و قاشق و چنگال رسماً در زندگی خانواده های اشراف و ثروتمندان اروپا استفاده شد. با این وجود گزارش هایی موجود است که حتی برخی از پادشاهان از جمله الیزابت اول در انگلستان و لویی چهاردهم در فرانسه با دست غذا می خوردند. طبق این گزارش ها حتی تا زمان انقلاب آمریکا هنوز در آمریکا چنگال وجود نداشت و تا سال 1700 بیشتر مردم فقط از چاقو و قاشق هنگام صرف غذا استفاده می کردند.
گفته می شود اولین اشخاصی که از چنگال استفاده کردند ایتالیایی ها بودند و ظاهرا هنری هشتم پادشاه انگلستان، اولین شخصی بود که این رسم ایتالیایی ها را تقلید کرد.



ورود قاشق و چنگال به ایران به 130 سال پیش و شخص ناصرالدین شاه منصوب است. با این وجود در کشفیات باستان‌شناسی ایران نمونه‌هایی از قاشق‌های فلزی متعلق به هزاره یکم پیش از میلاد به دست آمده و به موزه‌ها روانه شده است تا به تعبیر پرویز تناولی در «مقاله قاشق و چنگال در ایران»، بر این نکته گواهی دهد که «ایرانیان در عهد کهن هم برای خوردن غذا از قاشق و چنگال استفاده می‌کرده‌اند».
از آن دوران، البته بیش از این نمی‌دانیم و در منابع کهن نیز گواهی روشن به دست نیامده است که این قاشق‌ها آیا برای خوردن غذا به کار می‌رفته است؟

از ورای نوشته ها و اشعار کهن تاکید بر غذا خوردن ایرانیان با دست و انگشتان مشهود است . پس با وجود کشفیات باستان شناسان چگونه این رفتار از جامعه حذف شده تا چندین قرن بعد مجددا وارد زندگی مردم شود؟ یکی از پاسخ های احتمالی به این سوال این است که ایرانیان در روزگار پس از اسلام تا دوره معاصر، یعنی زمانی که با دست غذا می‌خوردند نیز همچون دوره‌های باستانی با قاشق و چنگال آشنایی داشته‌اند.

اما آن زمان از قاشق هایی که در اندازه های بزرگ ساخته می شد برای آشامیدن استفاده می شد. در حوزه آیینی نیز کاربرد واژه قاشق در برخی سنت‌های کهن همچون چهارشنبه‌سوری، از این مسأله نشان دارد که جامعه ایرانی با این ابزار و شیوه کاربرد آن، از روزگار کهن آشنا بوده است. این قاشق ها که در قدح شناور بود و از آن برای خوردن شربت استفاده می شد از جنس چوب، کاهی منبت کاری شده و جنس فلزی ساخته می شد.

قاشق‌های افشره‌ خوری که از چوب‌های معطر ساخته می‌شد، بسیار بلند بود، به طوری که طول آنها را در حدود 50 سانتی متر نوشته‌اند.



با این وجود چنان که می دانیم استفاده از قاشق برای غذا خوردن تا پیش از دوران قاجار مرسوم نبود.
ناصرالدین شاه که مسافرت های متعددی به فرنگ داشت از سبک زندگی غربی تقلید زیادی می کرد. بناهای مرتفع و آمفی تئاتر به سبک غربی در دوران وی ساخته شد . همچنین وی بسیاری از ابزار زندگی مدرن را به ایران وارد کرد. از کالسکه و ماشین دودی گرفته تا دوربین فیلمبرداری و همین مورد به ظاهر ساده ی قاشق و چنگال .

در ایران تا پیش از آن در غذا خوردن از قاشق و چنگال استفاده نمی شد . به همین دلیل پیش از سفر شاه به فرنگ، سپهسالار صدر اعظم ناصرالدین شاه به وی آداب غذا خوردن با قاشق و چنگال را آموزش داد. پس از بازگشت وی از فرنگ وی این عادت را ادامه داد و کم کم این مساله را در بین دربارین و رجال و اشراف گسترش داد.

کم کم قاشق و چنگال در بساط دستفروش ها و بازاریان تهران و مردم عادی نیز راه پیدا کرد و با وجود پایبندی بخش زیادی از مردم به عادات قدیم و ترجیح آنها در استفاده از دست در غذا خوردن اما به تدریج استفاده از قاشق و چنگال عمومی شد.



اولین قاشق و چنگال هایی که در ایران استفاده می شد از جنس نقره، مس، ورشو و روحی بود و کارد و چنگال های رسمی از نقره یا یک فلز گران قیمت تهیه می شد. دسته ی چاقو ها یا چنگال ها نیز از استخوان، شاخ حیوانات و چوب ساخته می شد.
با گذشت زمان و همه گیر شدن استفاده از قاشق و چنگال استفاده از فلزات گرانبهایی چون نقره در ساخت این وسایل تقریبا منسوخ شد.
قاشق و چنگال های امروزی عموما از جنس استیل یا فولاد ضد زنگ هستند. برای افزایش مقاومت استیل و آسان تر کردن تولید آن از عناصری چون وانادیوم و تیتانیوم و برای جلوگیری از زنگ زدن، نیکل و کروم در ساخت آن استفاده می شود.
در دهه ی حاضر قاشق و چنگال های متنوع در طرح های جذاب فراوانی ساخته می شوند و تنوع تولید این محصول بسیار بالاست.
در حال حاضر چین با قیمت های پایین تولیدات خود بخش بزرگی از بازار سرویس قاشق و چنگال را به خود اختصاص داده است و محصولات آلمانی و ایتالیایی با داشتن قیمت بسیار بالاتر سهم کمتری از بازار را به خود اختصاص داده اند. محصولات ایرانی نیز اکثرا مورد استفاده ی هتل ها، ادارات و ... قرار می گیرند.
در حال حاضر در بازار این کالا برندهای گوناگونی وجود دارند .برندهایی نظیر بوگاتی، سولایتر، وی ام اف، زولینگن، نیولایف و... که قیمتی گران دارند و در مقابل برندهای ایرانی استیل پاشا، زرناب، ناب استیل، استیل ایران و... که قیمت ارزان تری دارند.