آنچه که خیلی مهمتر از مارک قابلمه و تابه های آشپزخانه می باشد نوع موادی است که در ساخت آنها بکار رفته و همچنین میزان ضخامت و اندازه این ظروف است. میزان رسانا بودن آنها در برابر حرارت با یکدیگر فرق می کند و بستگی به نوع مواد سازنده آنها دارد. بنابراین انتخاب این ظروف بهتر است نسبت به نوع غذا و پخت و پزی که می خواهیم در آنها انجام دهیم، صورت گیرد. ظروفی که برای پخت و پز استفاده می کنیم می توانند طعم و مزه غذا را تغییر دهند و این تغییر مزه بستگی به مقدار ماده ای دارد که از ظروف پخت و پز به داخل مواد غذایی نفود می کند. هر ظرفی که برای پخت و پز استفاده می کنیم مقداری از فلز خود را به داخل مواد غذایی که در آن در حال پختن می باشد وارد می کند و مخصوصا در درجه حرارتهای بالا این مقدار بیشتر می شود. میزان نفوذ فلز از ظرف پخت و پز به داخل مواد غذایی بستگی به نوع غذا (اسیدی – قلیایی) دارد. تمام مواد اعم از فلز و غیره در اثر حرارت اتمها و مولکولهای خود را از دست می دهند. بویژه اگر در یک محلول اسیدی و یا قلیایی قرار گیرند این واکنشها سریعتر می شوند.
تفلون:
در سال 1938 در شرکت دوپونت آمریکا ماده ای پلیمری به نام پلی تترافلوئوراتیلن (polytetrafluoroethylen) کشف و با نام تجاری تفلون معرفی شد. عایق الکتریسیته بودن و مقاومت حرارتی بالا ومقاومت شیمیایی خوب در برابر اسیدها و بازها از مزایای این ظروف می باشند. قابلمه های تفلون از جمله ظروفی هستند که در کشور ما زیاد مورد استفاده قرار می گیرند. اما بحث های زیادی در مورد عوارض ظرف تفلون مطرح شده است که کارشناسان بررسی هایی در این زمینه انجام داده اند. در تهیه ظروف تفلون از کادیوم که جزو فلزات سنگین است استفاده می شود ، در ظرفی که مطابق استاندارد تولید نشده باشند میزان استفاده از این فلز بیشتر است. در استفاده از ظروف تفلون باید دقت بسیار زیادی داشت اگر ظروف تفلون سالم باشند و اگر مواد با کیفیت تهیه شده باشند احتمال ورود املاح به غذا کاهش می یابد اما احتمال ورود کادمیوم از طریق ظروف تفلونی که هنگام پخت و پز و شستشو آسیب دیده اند بیشتر است.ورود این ماده به بدن احتمال سرطان، کوتاهی قد و ضایعات پوستی را افزایش می‌دهد؛ همچنین در سنتز هموگلوبین دخالت می‌کند و کم‌خونی را به همراه دارد.پس در استفاده این ظروف باید احتیاط های لازم به عمل آورده شود. به دلیل این آسیب های احتمالی ، استفاده از ظروف تفلون در اروپا تقریبا منسوخ شده است.
آلومینیوم:
قابلمه های آلومینیومی که قدرت انتقال حرارت را بخوبی دارا می باشند به راحتی تمیز و شسته می شوند و گران هم نیستند. اما از طرفی اشکالاتی هم دارند یکی از این اشکالات عمده که میتوان به آن اشاره کرد تاثیر زیاد ظروف آلومینیومی بر مواد غذایی در حال پختن در آن می باشد؛ ظروف آلومینومی بیشتر مولکولهای خود را به درون غذایی که در آن در حال پختن می باشد وارد می کند و اگر این غذا مواد اسیدی داشته باشد میزان آلومینیوم که وارد غذا میشود بیشتر است. این ظروف باعث تغییر رنگ غذایی که این مواد (گوجه فرنگی، لیموترش، سرکه و زرده تخم مرغ) در آنها وجود دارد، می شوند. دیگ و ماهی تابه آلومینیومی انتقال دهنده های بسیار خوب حرارت هستند که سبک بوده و نیز قابل شستشو در ماشین ظرف شویی می باشند. فرآیند قرار دادن لایه حفاظتی از طریق آنودایز کردن آلومینیوم باعث سخت و محکم شدن آن می شود و رنگی خاکستری به آن می دهد. اما آلومینیوم سخت شده از طریق این فرآیند نسبت به تغییر رنگ در ماشین ظرف شویی آسیب پذیر می شود. ظروف آلومینیوم چند لایه نوع دیگری از ظروف هستند که ضخیم تر و محکم تر از آلومینیوم فشرده شده معمولی است. اما به دلیل سنگین تر بودن این نوع ظروف، استفاده از آنها در ماشین ظرف شویی ایمن نیست. تئوریهایی وجود دارد مبنی بر اینکه وجود آلومینوم در غذا می تواند عامل کمک کننده ای در بروز بیماری آلزایمر باشد و البته این هنوز در حد تئوری است و ثابت نشده است. دیگ و ماهی تابه آلومینیومی انتقال دهنده های بسیار خوب حرارت هستند که سبک بوده و نیز قابل شستشو در ماشین ظرف شویی می باشند. فرآیند قرار دادن لایه حفاظتی از طریق آنودایز کردن آلومینیوم باعث سخت و محکم شدن آن می شود و رنگی خاکستری به آن می دهد. اما آلومینیوم سخت شده از طریق این فرآیند نسبت به تغییر رنگ در ماشین ظرف شویی آسیب پذیر می شود.
مس:
ظروف مسی ظروف خوبی برای پخت و پز هستند ، میزان رسانا بودن ظروف مسی 10 برابر رسانایی ظروف استیل و شیشه ای و 2 برابر ظروف آلومینیومی است.همچنین موادی که در ظروف مسی پخته میشوند بطور یکسان حرارت دیده و پخته می شوند.به دلیل سطح زیرین صاف می توان از ظروف مسی بر روی سطوح شیشه ای یا سرامیکی اجاق استفاده کرد. مس پوشش دار دارای فلز آهن می باشد، به همین علت می توان از آن در اجاق های القایی نیز استفاده شود. در اجاق القایی از انرژی امواج الکترومغناطیس مانند امواج مایکروویو برای انتقال گرما به غذا استفاده می شود. به همین دلیل برای استفاده از این نوع انتقال گرما و پخت غذا توسط امواج الکترومغناطیس باید در ساخت ظرف از فلز آهن استفاده شده باشد.تماس مستقیم مواد غذایی با مس چندان مطلوب نمی باشد زیرا ممکن است باعث تغییر انسجام مواد غذایی گردد از این رو ظروف مسی ای که لعاب داده می شوند ( معمولا این لعاب از جنس قلع می باشد.) ظروف مسی بسیار مناسب برای پخت و پزمی باشند. هر زمان که بر اثر استفاده زیاد و یا شستشو این لعاب از بین برود میتوان مجددا آنرا روکش لعاب داد.هرگز ظروف مسی را قبل از اینکه مواد غذایی داخل آن ریخته شود روی حرارت نباید قرار گیرند زیرا باعث از بین رفتن پوشش قلع روی آن می شود و به آن صدمه میزند.مس با غذاهای اسیدی واکنش میدهد ، اگر ظروف مسی با لایه ای از فلزات دیگر مانند قلع و فولاد ضد زنگ یا نیکل پوشانده شود از ورود مس به غذا جلوگیری می شود در نتیجه از عوارض افزایش غلظت مس در خون کاسته می شود.استفاده مکرر از این ظروف میتواند موجب بیماری های گوارشی و کبدی شود.

چدن:
چدن‌ها که ترکیبی از آهن و کربن هستند، عمر بالایی دارند. این ظروف مناسب پخت طولانی با دمای متوسط هستند و اگر فاقد آلومینیوم باشند، برای پخت‌ و پز مناسب محسوب می‌شوند.اگر از ظروف چدنی بخوبی نگهداری نشود در صورت خراشیدگی زنگ زدگی ایجاد میشود.اما برخی از ظروف که با نام ظروف چدنی به فروش می رسند در واقع چدن نیستند بلکه از جنس آلومینیوم خشک اند که با دستگاه هایی خاص در قالب تزریق می شوند و روی آنها تفلون می کشند یعنی با ظروف تفلون تفاوتی ندارند و باید همان ملاحظاتی که در مورد قابلمه های تفلون وجود دارد، در مورد آنها هم رعایت کرد. اگر این ظروف دارای لعاب استیل باشند احتمال ایجاد مشکل کمتر می باشد.
سرامیک:
برخی از قابلمه ها هم با روکش سرامیکی عرضه می شود ولی باید بسیار دقت کرد که این روکش ساییده و تکه های آن وارد غذا نشود زیرا بسیار آسیب زاست.پس با قابلمه های سرامیکی نیز باید با احتیاط برخورد کرد
استیل:
ظروف استیل نیز دارای کیفیتهای مختلفی می باشند و این بستگی به نوع فلزی دارد که با همدیگر ترکیب می شوند تا آلیاژ استیل را بوجود آورنده ماده اولیه ظروف استیل فلز آهن است که میتواند با 8 آلیاژ مختلف ترکیب شود، فلزات اصلی تشکیل دهنده ظروف استیل، نیکل و کروم می باشند که براق و نقره ای بودن ظروف استیل به خاطر وجود نیکل می باشد. و از آنجایی که ظروف استیل رسانای خوبی برای حرارت نیستند لذا بعضی از تولید کنندگان برای رفع این اشکال، قمست بیرونی انتهای این ظروف راکه بر روی حرارت قرار می گیرد، از سایر فلزات که رسانای خوبی هستند مانند مس و آلومینیوم می سازند. بدین ترتیب این ظروف می توانند برای پخت و پز بسیار مناسب شوند. قابلمه استیل برای پختن سبزیجات بسیار مناسبد چون به علت نازک و سبک بودن این ظروف، آب داخل آن سریع بجوش آمده و می توانیم سبزیجات را در آب جوش بریزیم تا بپزد.یکی از مزایای این ظروف این است که نفوذ فلز سازنده این ظروف به داخل مواد غذایی که در آن در حال پختن است بسیار کم می باشد. بنابراین از امتیازات این ظروف براحتی تمیز شدن آن و کمتر واکنش نشان دادن نسبت به غذاها می باشد (طعم و مزه غذا را به میزان بسیار کمی تغییر می دهد). از دیگر مزایای این ظروف این است که حرارت بالا برای این ظروف خطرناک نمی باشد چون ماده سازنده این ظروف بسیار قوی و محکم است؛ این ظروف مورد خوبی برای سرخ کردن و تفت دادن می باشند. از آنجایی که این ظروف بر خلاف سایر ظروف ضد زنگ می باشند ظروف بسیار بادوامی هستند. با این وجود زنان خانه‌دار به دلیل اینکه این ظروف هنگام حرارت زود می‌سوزند، آنها را مناسب برای آشپزی نمی‌دانند.پختن غذاهایی که حاوی مواد اسیدی هستند در داخل این ظروف سبب می شود که مقدار بسار کمی از کروم تشکیل دهنده این ظروف به داخل غذا نفوذ کند ولی ظروف استیل به علت خالص بودن فلز تشکیل دهنده آن ظروف مطمئن تری هستند.تنها نکته‌ای را که در مورد این ظروف هشدار می‌دهند، اجتناب از نگهداری طولانی مدت غذاهای اسیدی و نمکی در این ظروف است.
پیرکس:
پیرکس سالم‌ترین ظرف برای تهیه و طبخ خوراک است. این ظروف دیگر مشکل ورود املاح به غذا را ندارند و مشکلی برای سلامت ایجاد نمی‌کنند.ولی نه برای ایرانی ها چون بیشتر مردم کشور ما از اجاق گاز برای پخت وپز استفاده می کنند در حالی که پیرکس تحمل حرارت مستقیم را به مدت طولانی ندارد.